อ่านไม่สนุกแค่ทะลุทะลวงความคิด

” ช่วยเหลือร้อยครั้งไร้ความหมาย กูจำได้แค่ครั้งเดียวที่มึงไม่ช่วยกู ” ชีวิตดำเนินไปพร้อมความพลัดพรากไม่ควรยึดสิ่งใดให้เพลียใจตัวเอง ” ความรัก คือ การยังประโยชน์ซึ่งกันและกัน ” รักอมตะไม่มีในโลก ความรักก่อตัวขึ้นเพื่อสนองความต้องการของตัวเอง ความรักตัวเองผลักดันให้แสวงหาสิ่งที่ต้องการเพื่อเตืมเต็มให้ชีวิต ” คุณรักผม ผมรักคุณ ” แม้ยามหลับยังกุมมือกันไม่ยอมปล่อย เพื่อสนองความอุ่นใจให้ตัวเองว่า ” เขาไม่ได้หายไปไหม

แปลกไหมที่ในยามหลับไม่ฝันเรื่องเดียวกันทั้งที่รักกันนักหนา ต่างฅนต่างฝัน มีบ้างบางครั้งที่เจอกันในฝัน ว่าฉันและเธอผจญเหตุการณ์เดียวกัน ฝันร้ายเท่านั้นที่ฉันจะพบเธอ เคยถามตัวเองหรือเปล่า ” เราจะรักกันมีกันและกันแม้ในความฝัน ” ที่เคยสัญญากันไว้ทำไมไม่เป็นจริงนะ

เวลาผ่านไป ทั้งคุณและผม ต่างชินไปเองที่มีกันและกัน เวลาที่มีให้กันในชีวิตประจำวันเริ่มน้อยลง

สังคมที่ทำงานเป็นตัวแปรที่มีอิทธิพลกับการดำรงชีพ ภาระรายจ่ายในครอบครัว ภาษีสังคมทำให้เงินขาดมือ ความหงุดหงิดเริ่มซึมลึก ทุกความต้องการจำเป็นหมด ตัดออกไม่ได้สักรายการเดียว ทั้งๆที่เราสองฅนก็ช่วยกันหาทำไมไม่พอใช้ เงินเก็บไม่ต้องพูดถึง ลางร้ายเริ่มฉายเงา บัตรเครดิตไงคุณแล้วค่อยผ่อนใช้ในภายหลัง ” ความรักคือการยังประโยชน์ซึ่งกันและกัน ” ชัดเลย

กรุณาอ่านตอนสอง

ใส่ความเห็น

อีเมลของคุณจะไม่แสดงให้คนอื่นเห็น ช่องข้อมูลจำเป็นถูกทำเครื่องหมาย *