อ่านไม่สนุกแค่ทะลุทะลวงความคิด ตอนสอง

” รักอะไรในเมื่อเวลาคือชีวิต ” รักรักรัก ใคร่ทราบนักรักมากแค่ไหน ใช้ชีวิตคู่ร่วมกันไปงั้นๆ เมื่อสังขารเริ่มร่วงโรย ” เมื่อไรจะหมดเวรเสียที ช่วยถามผู้รู้ให้หน่อยสิ เบื่อต้องแบกภาระดูแลแล้ว ” ไม่ต้องรอความชรามาเยือนหรอก ขณะวัยฉกรรจ์นี่แหละ แว๊บหนึ่งของความคิดที่เข้ามาเยี่ยมเยือนเสมอๆ ” ทำไมฅนข้างกายเราไม่เหมือนของเพื่อนนะ เอ…เราตัดสินใจขังตัวเองเร็วไปไหมนี่ ” จากเป็นไปเสียก่อนจากตายดีไหม ใครช่วยตัดสินใจให้ได้บ้าง

ผู้ที่รักเราอย่างคุณพ่อคุณแม่ ท่านก็พากันไปเยี่ยมวิมานชั้นฟ้า ความรักอมตะมีจริงที่ไหนไม่มีอะไรที่จะเหนี่ยวรั้งให้ยืนยาวได้เลยสักเรื่องเดียว สิ่งที่ควรทำที่สุด คือ คว้าสิ่งที่พอใจตรงหน้ามาเสพสุขให้สมใจ ผ่านมาแล้วผ่านไป ไม่ว่าใจของใครก็ต้องการความอิสระ ” เวลาคือชีวิต ” ทุกสิ่งไม่ใช่ของเรา จะต้องเศร้าไปทำไม แม้เศษเสี้ยวของความทรงจำไม่ต้องเก็บไว้ให้ชอกช้ำหัวใจ ” ฅนโง่เท่านั้นที่เห็นกระโถนใส่ขี้เป็นชามเต้าเจี้ยวหลน “

กรุณาติดตามตอนที่สาม

ใส่ความเห็น

อีเมลของคุณจะไม่แสดงให้คนอื่นเห็น ช่องข้อมูลจำเป็นถูกทำเครื่องหมาย *